سلام به همه

امروز پنجشنبه است. پنجشنبه ها نمی دونم چرا انگار منتظر یه خبر تازه هستم، یه اتفاق قشنگ، یه حادثه مهم یا...

نمی دونم خلاصه منتظرم یه چیزی اتفاق بیفته که تا حالا نیفتاده، یا یه خبری بشه که انتظارش رو ندارم، یا یه رویایی محقق بشه که من فکر می کنم شاید خیلی فاصله است تا محقق شدنش!

تعجب آوره؟ خوب چیکار کنم این طوری هستم دیگه.

و این اولین باری است که این مطلب رو به زبون میارم. یعنی حتی تا حالا جرأت بیان کردنش رو در خودم نمی دیدم. اما امروز دلتنگی زیادی باعث شد که بگم چه احساسی دارم پنجشنبه ها.

و چند وقتیه که پنجشنبه یه میعاد قدیمی و قشنگ امیدم رو به زندگی احیا می کنه. یه میعادی که اگه بگم عاشقونه است خیلی تحقیرش کردم. خیلی دست کم گرفتمش. یه میعاد نه عاشقونه بلکه ملکوتی و عرفانی. (لوس بازی در نمیارم جدی میگم. وقتی عصر پنجشنبه ها می رم طرف خونه نمی دونید چقدر خدا رو شکر می کنم که این میعاد ملکوتی رو برام مهیا کرده.)

بگذریم کسی که باید درک کنه مطمئنم مثل همیشه درکم می کنه.